Jouw trektochten : Santiago de Compostella

(8)

Heb je een bijzonder moment meegemaakt op een van je trektochten? En wil je dit moment graag met andere trekkers delen? Vertel ons je verhaal en misschien word jij wel een van onze klant-vertellers.

Dit keer is het Luc die vertelt over zijn bijzondere fysieke én emotionele ervaring op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella.

Hier is zijn verhaal:

De Pelgrimsroute naar Santiago de Compostella

Toen ik een twintigtal jaar geleden toevallig een reportage over de Sint-Jacobsroute zag, heb ik mezelf beloofd dat ik ook op een dag naar Santiago zou trekken. Op 15 maart 2015 was het dan zo ver; ik had toen nog geen idee dat deze ervaring mijn leven zou veranderen. Na enkele maanden voorbereidingen, zowel op lichamelijk als materieel vlak - dit was immers mijn eerste trektocht - sloot ik de deuren van mijn huis achter mij en stortte ik mij in het onbekende, met nog geen idee of ik het einde van mijn droom zou halen. 

De eerste dagen waren een combinatie van euforie en angst; ik was aan de ene kant zo gelukkig en de Heer zo dankbaar dat ik kon wandelen (nvdr: ik ben geboren met misvormde voeten), maar tegelijkertijd overmand door angst omdat ik niet wist of de Route mij wel zou willen dragen.

De eerste stap was België verlaten; deze ijskoude winterse uittocht waarop ik soms onder nul moest bivakkeren heeft mijn lichaam, dat niet gewoon was aan altijd maar door te gaan zonder pauzes, gehard. Maar zelfs al op deze eerste momenten van de lange reis voelde ik mij gedragen door de landschappen waar ik door trok, de ontmoetingen die op mijn pad kwamen en het contact met andere mensen.

Don't stop walking

Tegen de avond van de 9e dag, toen ik mijn tas voor de eerste keer op Franse grond neerzette, besefte ik ineens dat niets mij nu nog kon stoppen. Vanaf dat punt kon ik alles aan, en het beste moest nog komen!

Ik trok door bossen, over velden en heiden... Frankrijk bracht me in vervoering. Langs grote en kleine dorpen, door gehuchten en mythische steden... er ging geen dag voorbij die mij niet vulde met bewondering. Van vogelgezang tot de steunberen van de mooiste kathedralen, in kappelletjes en kerken, van het ene departement naar het andere, al mijn zintuigen kwamen tot leven. Er waren natuurlijk ook hele vermoeiende momenten. De regen, de wind en de bergen waren soms een ware beproeving. Maar ik leerde al snel dat ik dit los moest laten om verder te geraken. En uiteindelijk trok ik elke morgen vol ongeduld en vol vertrouwen in de voorzienigheid mijn schoenen aan, zeker dat ik mijn lot zou kunnen dragen.

 paysage france

Ik trok langs Reims, Épernay en dan Troyes; ik had ervoor gekozen om vanuit Vézelay de pelgrimsroute te gaan volgen. De vreugde die ik voelde toen ik onder een stralende zon de laatste meters van de Colline Eternelle beklom is niet te beschrijven. De dag erna begon ik aan de schitterende Via Lemovicensis waar ik al zoveel over had gelezen en die ik al duizend maal in mijn dromen had afgelegd. Van Bourges naar Limoges, dan naar Perigueux en uiteindelijk Saint-Jean-Pied-de-Port... Elke naam klonk mij bekend in de oren. Ik voelde me volledig thuis op de Route, en niets zou mij nog doen opgeven!

Aan de voet van de Pyreneeën stond alleen de reis door Spanje mij nog te wachten. Van de uitgestrekte woestijnvlaktes van de Meseta tot de groene Galicische valleien, een mooiere manier om dit land te ontdekken bestaat er niet. Wandelen werkt op je in, zeker als je er de tijd voor neemt. De landschappen gaan zo geleidelijk in elkaar over dat je er stukje bij beetje van doordrongen wordt. Je geniet van elke stap, elke meter, elke boom, elk hoekje. Waar je ook gaat strekt de horizon zich uit. Het is een aangename manier om de wereld en je medemens te ontdekken.

Ik heb 98 betoverende dagen nodig gehad om de pelgrimstocht van 2.412 kilometer naar Santiago af te leggen, dan tot aan Finisterre, het einde van de wereld, daar waar de zon ondergaat in de oceaan. Met evenveel ontmoetingen met het alledaagse leven, met verschillende landschappen en met de hoop.

St Jacques arrivée St Jacques reliques

Voor hen die dromen van het avontuur is het afleggen van een van de Sint-Jacobsroutes misschien niet het meest exotische vooruitzicht. Maar ik kan je verzekeren dat je niet meer dezelfde bent als je terugkomt! Ik heb 3 maanden doorgebracht in een klimaat van vrede en delen, zonder diefstal, zonder agressie, zonder een verheven stem. Drie maanden van gezelligheid, vriendschap en broederschap. Ik heb geleerd om mijn tijd te nemen, ik heb geleerd om te luisteren en geduld te hebben. Ik heb ook leren relativeren, en tevreden zijn met wat het leven biedt. Naar Santiago reizen is meer dan alleen maar een trektocht, het is een ontdekkingstocht waar je jezelf zult tegenkomen. Er zit zo'n energie in deze eeuwenoude routes dat je als herboren terugkeert. Dan wil je nog maar een ding, teruggaan!

Luc Balthasart
http://www.peregrinos.be
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Vote
NAAR BOVEN